ΠΟΝΤΙΑΚΑ ΔΙΣΤΙΧΑ

Ανάθεμα και τα μακρά όθεν ’κι πάει λαλίαν

τ’ ομάτεμ εσκοτίνεψαν ασήν αρωθυμίαν

(Καταραμένα τα ξένα όπου δεν πάει η φωνή,

τα μάτια μου μαύρισαν από τη νοσταλγία.)

Πουλόπομ όθεν πορπατείς τα τσιτσεκόπα ανθίζνε

τα μελισσίδε έρχουνταν γλυκέα να μυρίζνε

(Παιδί μου όπου περπατάς τα λουλούδια ανθίζουν,

οι μέλισσες έρχονται γλυκά να μυρίσουν.)

Εμέν και εσέν π’ εχόρτσανε ψωμίν να μη χορτάζνε

κάθαν βραδέ σο σπίτν ατούν λείψανο να μονάζνε

(Εμένα και εσένα που χώρισαν ψωμί να μη χορτάσουν,

κάθε βράδυ στο σπίτι τους νεκρό να φιλοξενήσουν.)

Όλεν τα τέρτε εδέκε’ με αβούτος ο Θεόσι’μ

’κι θα πορώ να σύρατα ο κάριπς μοναχόσι’μ

(Όλες τις σκοτούρες μ’ έδωσε αυτός ο Θεός μου,

δεν θα μπορέσω να αντέξω ο ξένος μόνος μου.)

Μαύρα σύννεφα εφάνθαν ασόν ουρανόν

μαύρα έρθανε χαπάρε ασ’ αρνίμ τεμόν

(Μαύρα σύννεφα φάνηκαν στον ουρανό,

μαύρα νέα ήρθανε από το δικό μου το άτομο.)

Φώταξον ήλεμ φώταξον ας λύουνταν τα σόνε

να έρχουν σο ταφόπομ και κελαϊδούν τ’ αηδόνε

(Λάμψε ήλιε μου για να λιώσουν τα χιόνια,

να έρθουν στον τάφο μου και να κελαϊδήσουν τ’ αηδόνια.)

Τέρε μάναμ ασό μάτεμ τα δέκρεμ πως κυλίουν

πέτρας να ειν’ τσακούνταν σονόπα να ιλύουν

(Κοίταξε μάνα μου από τα μάτια μου πως κυλάνε τα δάκρυα,

πέτρες να είναι θα σπάσουν, χιόνια να είναι θα λιώσουν.)

Απόψ’ είδα ’σε σ’ όρομαμ εσέρουμνε τα κάλες

Καλίον να’ βγαινε η ψημ σο γλύκυν την εγκάλες

(Απόψε σε είδα στο όνειρό μου και χαιρόμουνα τα κάλη σου,

καλύτερα να έβγαινε η ψυχή μου στην γλυκιά σου αγκαλιά.)

Τρανόν εν το θέλημας ίνταν λες ας ίνεται

ο καθάεις άνθρωπος απ’ εσέν θα κρίνεται

(Μεγάλο είναι το θέλημά σου ότι λες ας γίνει,

ο κάθε ένας άνθρωπος από εσένα θα κριθεί.)

Έλα καθκά σα γόναταμ κι ας πλέκω τα μαλλίας

συ μάτσομε τα γράμματα κ’ εγώ τα τραγωδίας

(Έλα κάθησε στα γόνατά μου και να πλέξω τα μαλλιά σου

εσύ μάθε μου τα γράμματα και εγώ θα σε μάθω τα τραγούδια.)

Αούτα τα νεότητα πάγνε κι άλλο ’κι κλώσκουν

ομοιάζνε εκείνο το χορτάρ τα πρόατα ντο βόσκουν

(Αυτά τα νιάτα πάνε και άλλο δε γυρίζουν,

μοιάζουν εκείνο το χόρτο που το βόσκουν τα πρόβατα.)

Το σπίτι σ’ εν απές σ’ ορμάν ολόερα φτελία

θα έρχουμαι να κλέφτοσε φογούμαι ασά θερία

(Το σπίτι σου είναι μέσα στο βουνό ολόγυρα έχει φτελιές,

θα έρθω να σε κλέψω αλλά φοβάμαι από τα θηρία.)

Εσύ που παις την κεμεντζέν να ζεις εκατόν χρόνε

εφτάς τον κόσμον κι ανασπάλ τη καρδίας ατ’ τα πόνε

(Εσύ που παίζεις τη λύρα να ζήσεις εκατό χρόνια,

κάνεις τον κόσμο να ξεχάσει της καρδιάς του τους πόνους.)